“Je heldere taalgebruik en schrijfstijl zijn prettig om te lezen. Het is heel sec, waardoor het oprecht leest en ook vaak geestig en ontroerend is.”
Ruby Sanders, eindredacteur en journalist
INTim Pedroli
WISSEL
RomanBAAR
‘Dat je bindingsangst hebt, is geen vrijbrief om daarna alles te doen zoals het jou zint.’
Stap erinGebaseerd op een waargebeurd verhaal.
Levi en Lola, zes jaar samen.
Dan dumpt ze hem.
Verdriet, maar ook: opluchting.
Binnen enkele weken zit hij op Tinder.
Hij vindt het leuk.
Te leuk.
Levi fietst kriskras
door Amsterdam.
Van date naar date, van match naar match.
Iedereen is inwisselbaar
Ook Levi.
“Eerlijk, kwetsbaar en vanuit de man geschreven, zo lees je het niet vaak. Mijn relatie was net uit toen ik het las en kreeg het Spaans benauwd: is dit mijn voorland?!”
Niek, proeflezer
“Ik haat je een beetje, omdat jij het type bent waarmee ik gedatet heb.”
Heleen, copywriter
Ik ben Tim
Mijn relatie ging uit. Niet mijn keuze, en het deed zeer, al betwijfel ik of ik er destijds echt om gerouwd heb. Ik ging datingapps verkennen en voelde me al snel fijn bij het single zijn. Alsof het beter bij me paste.
Schrijven deed ik weleens. Maar altijd voor mezelf. Gewoon wat gedachten op papier, want het kan druk zijn in mijn hoofd. Dit is mijn eerste boek.
Live ben ik iemand die open is. Nieuwsgierig. Doorvraagt. Denk vaak hardop na.
Lees het begin
huilden. Samen. Zeiden niks.
Alles leek gezegd. En daarna? Stond ze op. En nu zit ik hier. Alleen.’
‘Jezus, Levi.’
‘Shit, ik ben nu alleen met de baby. Kom anders hier naartoe?’ oppert hij.
‘Nee. Ik red me wel.’
‘Maat. Ik hoor je huilen. Doe niet zo stoer. Kom gewoon.’
‘Nee. Het is oké. Ik red me wel.’
Tuurlijk wil ik naar hem toe. Maar hij heeft zijn handen vol.
En ik doe dit vaak. Trek me terug. Alleen.
Ik hang op.
Al maanden ontweek ik haar knuffels. Maakte van haar romantiek een grapje.
Als zij toenadering zocht, dacht ik: laat maar.
We lachten wat, poetsten onze tanden, zij pakte een boek.
Soms leidde het nog tot seks. Licht uit. Zij op haar rug. Routine.
Ze heeft gelijk. Ik was er al niet meer.
Maar dat maakt dit niet minder verdrietig.
Iedere ochtend vers brood, haar blije gezicht als ik de wenteltrap afstrompelde.
In het weekend kregen zelfs de gekookte eitjes gebreide jasjes tegen de kou.
Als ik ’s avonds zachtjes de slaapkamer binnensloop, lag zij al licht te slapen. ‘Levi, ben jij dat?’ mompelde ze dan altijd.
Dan sloeg haar angst om in tevreden gemompel. ‘Mijn Levi…’
Iedere keer als ik nu de besteklade open, zie ik die gebreide jasjes liggen.
Ik zie mezelf al zitten. Hele tafel vol croissantjes en jus d’orange.
En dan die stomme klote jasjes om mijn ei.
Ik lach en jank tegelijk.
We waren zo leuk samen. Toch?
Voorbij.
Ik mis haar.
Maar het is over.
Weken later download ik Tinder.
Max vertelde erover.
Ik heb er geen zin in.
Maar ik doe het toch.
En nu moet ik iets zeggen?’
Haar ogen zijn overal behalve bij mij. Ze kijkt naar buiten. De drukke straat. Afleiding.
Stilte.
Ik haal diep adem.
‘Al die jaren… natuurlijk is iemand nieuw verleidelijk.
Die jou leuk vindt. Die aandacht geeft. Jou wil veroveren.
Alles zegt wat jij wil horen.’
We zeggen niks. Het geluid van een tram wint het nu.
‘Het is niet eens dat ik het niet snap. Dat doe ik. Heus.
Maar Lo… we zouden hier toch uit kunnen komen.
Jij en ik.
Jij was zo stapelgek op ons.’
Ik wil haar vasthouden. Maar ik kan het niet.
‘Weet je zeker dat je dit definitief wilt?
Kunnen we niet eerst… een paar weken afstand nemen?’
‘Nee schat.’ Ze schudt haar hoofd.
‘De pleister moet er af. Nu. Dat is het eerlijkst. Voor ons allebei.’
Het klinkt geoefend. Robotachtig. Zij is niet over te halen.
Moet ik dat dan willen?
Mijn schouders zakken. Schokken.
We knuffelen op onze bank. Geen idee hoe lang.
Onze tranen versmelten en ik voel sterk dat we voor de laatste keer zo dicht bij elkaar liggen.
Dan staat ze op.
‘Ik ga vanavond naar mijn broer,’ zegt ze.
Team Lola & Levi. Kapot.
Ze gaat weg. Ik blijf achter.
Haar spullen liggen overal. Een trui over de leuning. Haar meditatiekussen naast de bank.
De meest kitscherige beker met onze foto’s erop. Verbleekt.
Ik bel Max.
‘Ze heeft het uitgemaakt,’ zeg ik.
‘Huh, wat?!’ Max klinkt geschokt. ‘Dat meen je niet.’
Het blijft stil. Op het geluid van z’n baby na.
‘Hoe voel je je?’
‘Tja. Klote. Geloof ik.’ Ik bijt op mijn lip. Mijn wangen zijn nat.
‘Het doet pijn.’
‘We lagen in elkaars armen. Ze is net weg. We
Voorjaar 2016
Ik weet al wat ze gaat zeggen. Denk ik.
Lola zit tegenover me aan onze eettafel. Een plek waar we de laatste tijd weinig zaten.
Als we aten, was het op de bank voor de tv. Ze is zenuwachtig. Ze heeft dit geoefend.
‘Ik moet je wat zeggen, Levi.’
Ze noemt me zelden bij mijn naam.
Stukjes gember drijven in mijn theeglas.
‘Er is iets veranderd in mijn gevoel.’
Ze kijkt naar haar handen.
‘Joris. Mijn collega. Je kent hem. Van de kerstborrel.’
Aardige kerel, dacht ik toen.
‘Hij geeft al lang aan dat hij iets voor me voelt. Ik wuifde het altijd weg, naar hem en naar mezelf.
Want ik had de leukste vriend.’ Ze pauzeert.
‘Maar nu… ik weet het niet meer.
Ik sta open voor dingen waar ik niet voor openstond.’
‘Er is nog niks gebeurd,’ zegt ze snel. ‘Maar ik voel dingen.
Voor hem.’
Mijn hand om het theeglas. Te hard. Het is heet.
Bijna zes jaar samen. En nu dit.
‘Wacht, wat?’ Ik hoor mezelf praten. Monotoon.
Alsof het niet mijn stem is die reageert.
‘Die gast met wie je naar al die events gaat?
Met wie je constant belt?’
‘En er is niks gebeurd, zeg jij?!’
‘Nee schat. Echt niet. Maar…’
‘Schat?’ Ik lach. Het klinkt bitter.
‘Dikke kans dat je hem ook al zo noemt.’
Ze kijkt weg.
Ik haal diep adem. Probeer me te herpakken.
‘Maar Lo…’ Ik zoek naar woorden.
‘Er speelt nu zoveel bij je, ook met je moeder.
Misschien denk je nu dat je alles anders moet doen en alles uit het leven halen, maar dit?’
‘Juist daarom.’ Haar stem breekt.
‘Ik wil eerlijk zijn. Tegen mezelf. Tegen jou.’
‘Eerlijk?’ Ik schud mijn hoofd.
‘Oké. Ik weet dat we elkaar een beetje kwijtgeraakt zijn.
Ik kan veranderen. Echt. Geef me…’
‘Mijn keuze staat vast.’
Stilte.
‘Zeg dan wat,’ fluistert ze.
Tranen. Ik veeg ze weg.
‘Wacht.’ Mijn stem slaat over. ‘Jij maakt het uit. Jij hebt gevoelens voor een ander.
Fuck, wat voel ik me leeg. Vanochtend was ik bij iemand in Oost.
Nu sta ik hier.
Hij vraagt het opnieuw. ‘Hé, man. Kleingeld?’
Ik schud mijn hoofd.
‘Sorry, man. Ik heb geen cash op zak.’
Ik werk, sport, drink koffie in hippe tentjes.
Ik klink bekakt.
Maar verschillen we verder veel?
Zijn verslaving is zichtbaar.
De mijne niet.
Proloog
‘Hé, man. Heb je wat kleingeld voor me?’
Hij zit op de bank naast een prullenbak.
Kleine pupillen, handen die trillen.
Hij weet niet dat hij en ik meer gemeen hebben dan hij denkt.
Tien minuten eerder.
Ik lig naakt in het bed van een vreemde. Prinsengracht.
Tot vandaag kende ik haar alleen maar digitaal, via een dating-app.
De rush is alweer voorbij.
Haar hand zoekt de mijne.
Ik trek hem terug.
Starend naar het kleine raam dat uitkijkt op de gracht.
Een ouderwets wekkertje geeft kwart over drie aan.
Midden op de dag.
Ik wil hier weg.
‘Ik moet nog een stuk fietsen, boodschappen doen en dan naar huis,’ zeg ik.
‘Ja, dat is goed hoor,’ antwoordt ze hees.
Ik stap het bed uit, zeg gedag en loop naar beneden.
Buiten, bij mijn fiets, blijf ik staan.
Voorkant
Waarom dit boek er moest komen
Al verkoop ik nul boeken en liggen ze straks allemaal bij mij: dit afmaken is al mijn winst.
Toen ik twintig was, kreeg ik een blanco dagboekje mee naar Australië. Ik dacht: wat moet ik hiermee? Tot ik op een appelplukkerij merkte dat schrijven mij ruimte gaf.
Vijftien jaar later begon ik weer. Voor mezelf, in dagboekstijl, zonder plan. Ik zag dondersgoed wat ik met mijn gedrag deed. Met anderen, en met mezelf. Maar verander (die) patronen maar eens.
Ik heb vaak gedacht: wie ben ik om een boek te schrijven? Met ADHD is afmaken de grootste overwinning.
Het boek gaat “hopelijk luchtig en met genoeg zelfspot” over iemand die zoekt wat écht bij hem past, ook als dat botst met wat de norm fijn vindt. Is het bindingsangst? Of gewoon eerlijk zoeken waar ik blij van word? Want mensen feliciteren je als je een relatie krijgt. Nooit als je vrijgezel bent. Geen groeiboek dus, vooral mijn verhaal.
Inwisselbaar
Roman van Tim Pedroli
€ 19,50 incl. btw
Gratis verzonden in Nederland, binnen 1 tot 3 werkdagen.
De bestelknop staat nog niet aan. Mail Tim, dan regelt hij het.
Over het boek
Softcover
184 pagina’s
135 × 215 mm
ISBN 9789083795607
Verzending
Woon je buiten Nederland? Stuur me een mail, dan kijken we samen naar de verzending.
Retourneren
Je mag het boek binnen 14 dagen na ontvangst retourneren, zonder opgaaf van reden. Als je het terugstuurt, dan krijg je het aankoopbedrag terug. Het terugsturen zelf is op jouw kosten.
Kwam je boek beschadigd aan? Stuur me een foto, dan krijg je een nieuw exemplaar.
Hoe het precies werkt, lees je bij retourneren.
Meerdere exemplaren
Via de site bestel je er tot drie tegelijk. Wil je meerdere exemplaren bestellen, als eigenzinnig relatiegeschenk of kerstcadeau? Of heb je een boekhandel of koffietent? Stuur me een mail.
